Overweging uit de Taizéviering van 11 september 2011 (door ds. P. de Bres) 

Het beeld van een Deur is zo vanzelfsprekend, dat wij nauwelijks over de functie van een deur nadenken. Maar is een deur geen verdedigingslinie? Bakenen wij daarmee onze privacy, ons eigen gebied niet af? Sluiten we zo de koude niet buiten,
maar ook mensen en kinderen en dieren met wie wij niets hebben?

Het beeld van de deur. Het maakt nogal verschil of je voor of achter de deur staat.
En over welke deur praten we eigenlijk? Niet over de voordeur van mijn woning.
Luisterend naar Openbaring gaat het om de deur van je hart, van je ziel.
In die laatste van de 7 brieven die Johannes schrijft, voelt God zich buitengesloten.

Ik sta voor de deur en klop aan. Je kunt God buitensluiten, ook als gelovige, ook als kerkmens. Omdat je je niet echt durft te geven, durft over te geven? Omdat we een geheim hebben en liever niet hebben dat God zich met onze keuzes en beslissingen gaat bemoeien? Of omdat er dingen zijn die niet bij God passen en die we toch niet willen opgeven?
Ach, er kunnen zoveel redenen zijn. Ga eens bij jezelf na of jij God buitensluit. Zeg niet te snel: nee, natuurlijk doe ik dat niet. Kijk eerst eens in je eigen hart. Staat de deur van je hart, je liefde, je leven werkelijk voor Hem open?

God staat voor jouw deur en klopt aan.  Als je mijn stem hoort en opendoet, kom Ik binnen; dan zullen we samen eten. Is dat geen beeld dat spreekt van de ziel die zich met God verenigt? De ervaring, heel concreet, dat God mij nabij is.
Je voelt zijn liefde, ervaart zijn vrede. Je weet je gedragen. Is dat niet wat we ten diepste willen, hopen en toch vaak maar matig of in het geheel niet ervaren.
Hoor je de klop dan niet? Herken je zijn stem niet?

Weet je nog, in dat kleine boekje Hooglied, die bruidegom die ’s avonds bij de bruid aanklopt: doe mij open. Maar zij aarzelt: ik lig al in bed; dan krijg ik weer vieze voeten en ik kom net onder de douche vandaan. Ze aarzelt zolang dat - als ze eindelijk opendoet - ze ontdekt dat de bruidegom al is weggegaan.
Dan pas voelt ze de pijn, het gemis in z’n volle omvang. Luister naar de klop, naar de stem van de Heer. Herken je die, want je weet nooit waar of wanneer Hij aanklopt.
Luister dus en doe open om het leven bij Hem te vinden.

Nu staan wij niet meer achter de deur, maar er voor.  Wij zijn in het Johannes Evangelie. Het beeld van de schaapskooi, waarvan de deur om veiligheidsredenen gesloten is. Het beeld wisselt nogal. Alleen de herder kan er binnen om vervolgens met zijn schapen naar goede weidegrond te trekken.

Jezus zelf blijkt de deur te zijn. Als je door deze deur binnenkomt wordt je gered,
vind je goede weidegrond. Als je doorleest in dit hoofdstuk blijkt Jezus ook de goede herder. Een meervoudig, telkens wisselend beeld. Toch is het duidelijk.
Zoeken wij niet de geborgenheid die Jezus de zijnen biedt? Zoeken we niet naar grazige weiden? Waar die weiden voor staan? Voor een goed leven zoals jij dat ziet, ervaart. Voor een wereld die weet heeft van de vrede en gerechtigheid van het Koninkrijk van God. Ik denk dat die grazige weiden voor ieder van ons iets anders kan betekenen. Heeft dat niet met leeftijd en levenssituatie te maken?
Maar altijd zal het de ervaring geven van de goedheid van God die ons bestaan doortrekt.

Stel je nu eens voor. Je kunt het in de stilte proberen, als je wilt, of thuis.
Stel je eens voor: jij staat voor die deur. Hoe ziet die deur eruit? Groot, kolossaal, nauwelijks te openen, of als een eenvoudig tuinhek? Maar jij staat ervoor, opent de deur en gaat naar binnen. Naar die grazige weiden. Hoe zien die er voor jou uit?
En voel je de rust, de vrede die er van uitgaat? Voel je de last van je schouders glijden? Proef je iets van vreugde? En trouwens: hoe vaak ga jij daarheen?
Want het is natuurlijk niet een eenmalig gebeuren. Het is een ervaring die je steeds weer moet zoeken. Hoevaak ga je er dus heen? Je kunt natuurlijk met je armen over elkaar op je stoel blijven zitten klagen dat God zover is, dat je zo weinig van Hem merkt, dat je eigenlijk niets ervaart.

Maar sta nu eens op, durf het aan, je eigen geloofsexperiment. Doe de deur open, ga naar binnen, naar die grazige weiden. Dan ervaar je licht en vreugde, het licht en de vreugde van de Heer.

Amen.