Korte monoloog leerling Johannes

Hoe vaak heb ik niet bij de Jordaan staan kijken. Staan kijken naar Johannes.

Dan stond hij daar tot z’n middel in het water van de rivier. Een bonk van een kerel, een woeste kop, fonkelende ogen, een jas van kameelhaar.

U had er getuige van moeten zijn, hoe hij verhalen vertelde. Wat belangrijk was in het leven en wat niet. Mensen werden door hem aangesproken. Tollenaars moesten ophouden met graaien, soldaten stoppen met afpersen. Johannes wond er geen doekjes om. Zei alles recht voor z'n raap. Voor niets en niemand bang.

De leiders, de hoge heren heeft hij meermaals uitgedaagd. Weet je wat jullie zijn, luidde meermaals zijn retorische vraag. Adderengebroed! Slijmerige slangen. Theologische gladjakkers. Dat zal je maar gezegd worden. Hij vergeleek die belangrijke mannen ook wel met bomen die geen vrucht gaven.

Wat Johannes deed en zei, kwam bij veel mensen aan, hij wist ze te begeesteren. Hij gaf ons allen hoop. Alles zou anders worden. De hemel op aarde. Voor iedereen een plek om te leven.

Nog niet zo lang geleden is die rabbi uit Nazaret, die Jezus naar Johannes toegegaan, ik heb het zelf gezien. Jezus wilde gedoopt worden. 

Johannes reageerde nogal afwerend op de vraag van Jezus om hem te dopen. En nou druk ik me heel voorzichtig uit. Eigenlijk vond Johannes het een bespottelijk idee. Ik merkte dat aan de uitdrukking op zijn gezicht, aan zijn wilde gebaren. Maar Jezus hield aan en uiteindelijk stemde Johannes ermee in. Gebeurde toch nog wat Johannes eigenlijk niet wilde. Jezus is kopje onder gegaan in het water van de rivier.

Aansluitend: lezing: Matteüs 3: 13-17