|
Reisverslag India maart/april 2008 van Dick en Selma van Ee
In de periode 22 maart tot 5 april 2008 brachten Dick en Selma van Ee
een bezoek aan het kindertehuis Tulip Garden in India. Dit kindertehuis ligt
in een van de armste gebieden van India. Hier worden kinderen opgevangen
die veelal geen ouders meer hebben en HIV positief zijn. In dit huis is er
voor deze kinderen weer een toekomst, goed eten en ze kunnen elke dag naar school. Dit vooral dankzij verschillende sponsors en vele giften.
Lees onderstaand het complete reisverslag.
Zaterdag 22-03-08
We vertrekken op zaterdag 22 maart met een half uur vertraging, na een vlucht van 9 uur horen we een uur voor de landing dat we op het net geopende vliegveld van Hydarabad zullen landen. Echter vlak boven de grond maakt de piloot opeens een doorstart, de apparatuur van het vliegtuig communiceert niet goed met de nieuwe apparatuur op het nieuwe vliegveld, en het is te slecht weer om op zicht te landen. De piloot waagt een nieuwe poging, echter die mislukt ook en we maken weer een doorstart, dan wordt besloten door te vliegen naar New Delhi, 1200 km noordelijker. Dan blijkt dat we daarvoor te weinig brandstof hebben en er wordt een “noodlanding” gemaakt in Rumba, waar KLM geen landingsrechten heeft.
Een vlucht van ruim een uur.
We staan dan nog eens 4 uur op de ‘parkeerplek’ voordat we het vliegtuig uit mogen. Het wordt warm in het vliegtuig, de deuren gaan wel open, maar dan komen de muggen ons plagen. We moeten onze paspoorten inleveren en worden naar een luxe 5-sterren hotel gebracht, daar slapen we een paar uurtjes en dan maken we van de nood een deugd. We huren 2 taxi’s en bekijken Mumbai op de Japanse wijze. Wat foto’s maken en snel door naar de volgende plek. Onze eerste kennismaking met Azië is indrukwekkend. We zien enorme rijkdom. Vrijwel direct lopen we tegen een luxe bouwproject aan van ING Real Estate Development. Vlak daarna zien we een sloppenwijk waar mensen leven onder een stuk plastic. De enorme verschillen maken al direct een diepe indruk.
We nemen ook nog een kijkje op de wasplaats waar de arme bevolking de was kan doen. Indrukwekkend om te zien.
Zondagavond om 23.00 uur stijgen we weer op, na een uur zijn we weer in Hydarabad. Even lijkt het erop dat we weer een doorstart gaan maken. Het is nog steeds enorm slecht weer. Maar dan landen we in een enorme stortbui.
Na een half uur wachten mogen we dan het vliegtuig uit, en nog eens 2 uur wachten hebben we onze bagage. Omdat we onze “Doorvlucht” hebben gemist gaan we naar de balie van KLM om een nieuwe vlucht te regelen. Ze gaan voor ons regelen dat we om 06.00 uur mee mogen met een vlucht. Als we onze tickets in handen hebben, blijken die voor de vlucht van maandag middag 15.00 uur te zijn. We worden door KLM weer naar een luxe 5 sterren hotel gebracht waar we 4 uurtjes kunnen slapen. Uiteindelijk landen we om 16.00 uur op de plaats van bestemming. We zijn dan 48 uur onderweg geweest.
Een warm onthaal op het vliegveld met bloemkransen voor ons. We worden opgehaald door de schoolbus en rijden gelijk door naar school om de kinderen van school te halen. Iedereen wil weten hoe je heet en denkt dat we ook gelijk hun naam kunnen onthouden. Nu na twee dagen weten we een aantal namen, maar nog lang niet alle namen. In Tulip Garden krijgen we als welkom van de kinderen een dans voorgeschoteld.
Dinsdag 25-03-08
Dinsdag ochtend brengen we de kinderen weer naar school en wij gaan door naar Vijayawada om geld te wisselen en wat inkopen te doen. Er is net een nieuw jongetje op het kindertehuis, die gaat mee om voor hem al vast een setje kleding te kopen. We willen een korte broek en shirt voor hem kopen, maar hij wil per se een lange broek, heeft ie nog nooit gehad. Hij is er apetrots op en loopt ondanks de hitte hier de hele dag trots zijn broek aan iedereen te showen.
’s-Middags bezoeken we een paar andere kindertehuizen, waaronder het “baby’s home”, hier komen hele kleine kinderen terecht. De nieuwste bewoner is een baby van naar schatting een week oud. Hij werd in een plastic zak voor het terrein achtergelaten. Een van de andere baby’s heeft op zijn lichaampje een aantal littekens, veroorzaakt door verwaarlozing. Hoe oud deze kinderen precies zijn en wie de ouders zijn weet niemand. Wat dan wel weer mooi is om te zien dat er ook kinderen geadopteerd worden. Er is net een stel Indiase ouders dat even een middagje aan hun nieuwe kind komt wennen.
woensdag 26-03-08
We gaan de machines voor onze technische school ophalen. We huren een takel die de machines op onze kar zet. Een draaibank van 2000 kilo. Na twee uurtjes staat deze ook op zijn plek, plus een paar lichtere machines. Over een paar maanden zal in dit schooltje een aantal kinderen technisch onderwijs krijgen.
De timmerman komt langs om een bestelling van ons op te nemen. In het kindertehuis “Korukullu” moeten de kinderen met eten op de grond zitten. Ze hebben daar geen meubilair. We geven de timmerman opdracht op 4 tafels en 32 houten krukjes te maken zodat deze kinderen straks ook gewoon aan tafel kunnen eten. Hout is hier erg duur. Het kost 325 euro om de tafels en krukken te laten maken. Dankzij de vele giften kunnen we dit doen.
Voorts hebben we 60 lakens besteld die om de matrasjes gaan zodat de kinderen niet meer op het warme rubber cq sky liggen met slapen. Deze lakens zijn voor de gehandicapte kinderen in Asha Jyothi. Normaal slapen de kinderen op de grond. De lakens gaan 150 euro kosten.
We gaan deze week ook nog kleding kopen voor de Asha Jyothi kinderen, dat zijn er 50 en die hebben hard nieuwe kleding nodig. We houden jullie op de hoogte.
Woensdagmiddag gaan we naar Asha Jyothi, het huis voor gehandicapten. Als we daar zijn wordt het ons duidelijk waarom deze kinderen lakens en kleding nodig hebben. Wat ze aanhebben is hard aan vervanging toe. We krijgen een lijst met namen en leeftijden zodat we kleding voor deze kinderen kunnen gaan kopen.
Het is namelijk niet mogelijk om met 50 gehandicapte kinderen te gaan winkelen.
Als we terug zijn in Tulip Garden wordt daar net een nieuw meisje gebracht. Haar ouders zijn beide overleden aan aids. Haar grootmoeder van 70 is niet meer in staat om voor haar te zorgen. Ze leven onder een afdakje en grootmoeder kan haar eten niet meer betalen. Ze heeft slechts wat schamele kleding aan, dat is al wat ze heeft. Het is ontroerend om te zien hoeveel moeite grootmoeder er mee heeft haar kleindochter af te moeten staan.
’s-Avonds delen we de cadeautjes uit die wij voor de kinderen hebben gekocht, we hebben voor iedereen een muziekinstrumentje, dat vinden ze erg leuk. We maken muziek met ze en zingen Indiase en Nederlandse liedjes met ze. Gaaf om Indiase kinderen Vader Jacob te horen zingen.
Donderdag 27-03-08
’s-Morgens maken we een rondje door het dorpje. We zijn voor de plaatselijke bewoners een echte attractie, iedereen wil op de foto.
We huren metselaars in om een laatst muurtje af te metselen voor de technische school. Zij nemen hun vrouwen mee om stenen en cement aan te voeren. Je ziet ook in de taakverdeling het verschil in de verschillende klassen (kasten) dat hier nog steeds bestaat, hoewel het formeel is afgeschaft.
’s-Middags gaan we eerst naar One-Town, een wijk in de stad met hele smalle straatjes en veel winkeltjes. We zijn de enige blanken die in de wijk rondlopen maar we voelen ons absoluut niet onveilig, iedereen is even vriendelijk.
Daarna gaan we naar Tips & Topsy, een grote kleding winkel. Daar kopen we 50 setjes kleding voor het gehandicaptenhuis. Omdat de oudsten hier al 18 jaar zijn we wel wat duurder uit dan we verwacht hadden. Gemiddeld betalen betalen we voor een set kleding 11,15 euro. We hebben dan wel een goede kwaliteit. Dat moet ook wel want die kinderen zitten de hele dag op de grond.
Ook voor “onze” Anusha kopen we 2 setjes kleding. Omdat we haar meegenomen hebben kan ze dit zelf uitzoeken, ze weet goed wat ze wel en niet mooi vindt en ze is dolgelukkig met haar kleding. Anusha wordt onze sponsordochter.
Vrijdag 28-03-08
Vandaag gaan we met Venki naar het ziekenhuis. Venki is hier nu 2 weken. Hij is tweemaal getest op HIV en beide testen geven een verschillende uitslag. Daarom gaan we nu naar een ander ziekenhuis in de grote stad om hem daar nog een keer te laten testen. Het is een belevenis om te zien hoe het er hier aan toe gaat. Een van de andere kinderen, Roja, moet foto’s laten maken van haar heup. De röntgenkamer is niet meer dan een hok met een hele simpele tafel, en iedereen blijft er gewoon om heen staan. We zitten van 10.00 tot 12.00 uur in het ziekenhuis en wachten maar. Daarna terug naar Tulip Garden voor de lunch.
‘s-Middags eerst even naar Daddy’s Home om te e-mailen, 5 km verderop. In Tulip Garden werkt de email niet en de computerman laat het af weten. Daarna gaan we naar Venus in Ganavaram om schriften en andere schoolspullen te kopen voor het dorpsschooltje, we kopen schriften, pennen, potloden en gummetjes voor 40 kinderen. Kosten totaal € 25,00. ’s-Avonds versieren we de boel voor de verjaardag van Sjaak, de volgende dag. De dames laten hun handen beschilderen met henna.
Zaterdag 29-03-08
Sjaak is jarig, de kinderen wachten hem op en zingen hem toe, in het Engels, in het Telegu en tot slot in het Nederlands. Ze hebben tekeningen voor hem gemaakt en een spandoek.
Na het ontbijt lopen we met de gekochte spullen naar het schooltje waar onze spullen dankbaar ontvangen worden.
 We moeten in elk schrift onze naam en handtekening zetten en mogen het zelf uitdelen aan de kinderen. We komen nog een paar schriften te kort, die zullen we later op de dag nog gaan kopen. We kopen dan meteen nog een etuitje voor elk kind, een liniaal en een schaar voor de onderwijzer, € 15,00. Daarna weer terug naar Tulip Garden om de spelletjes voor de middag voor te bereiden. De kinderen gaan hier op zaterdag nog een halve dag naar school dus hebben we even nog alle ruimte en tijd om dat rustig voor te bereiden.
Astrid gaat nog even met de kinderen naar het ziekenhuis voor de uitslag van de foto’s en de HIV test van Evenknie. De foto’s geven niets bijzonders te zien. ROA krijgt penicilline. Evenknie blijkt ook bij de derde test geen HIV te hebben. Heel gelukkig voor hem. Wel moet hij nu weg uit Tulip Garden en in een ander huis geplaats worden. Dat is wel vervelend, net nu hij zich hier thuis begint te voelen. ’s-Middags doen we spelletjes met de kinderen. Ze hebben erg veel lol, het wordt een geslaagde middag. Aan het einde van de middag is er taart voor ze. Daar kunnen ze maar niet genoeg van krijgen. Wijzelf zijn aan het einde van de dag behoorlijk stuk en na een biertje is het dan ook goed slapen.
Zondag 30-03-08
Vandaag heeft Sjaak een verrassing voor de kinderen. We gaan met een boot varen op de Krishna Rivier. Aan boord krijgen we een lunch, waarbij er voor de kinderen allerlei gerechten zijn die ze normaal nooit eten. Ze laten zich allemaal wel drie keer opscheppen. Ze voeren dansjes voor ons uit en ze genieten zichtbaar.
Als we weer terug zijn staat ineens de grootmoeder van Anusha op de stoep. Ze wil haar kleindochter weer meenemen. Volgens haar heeft Anusha koorts, later gooit ze het erop dat ze haar twee dagen wil meenemen voor een festival. We denken dat ze haar niet meer terug zal brengen en geven geen toestemming om Anusha mee te nemen. Uiteindelijk moeten we haar letterlijk uit de handen van haar grootmoeder trekken en grootmoeder in de auto zetten en wegbrengen. Dit alles maakt ook op Anusha grote indruk en ze is erg van streek. Voor ons ook moeilijk om dit aan te zien. Ze roept alsmaar Annemah, dat betekent oma. Liever lossen we dit in goede harmonie op. Uiteindelijk valt ze huilend in slaap. We besluiten dat ze de volgende dag gewoon met de andere kinderen mee naar school zal gaan.
Maandag 31-03-08
Anusha is nog erg afwezig, maar na het ontbijt trekt ze weer bij. We gaan met haar mee naar school, nadat we haar aangemeld hebben bij het hoofd van de school gaat ze naar haar klas. Omdat over 4 weken de zomervakantie begint zal ze deze paar weken gewoon meelopen, na de vakantie begint ze dan echt. Ze komt heel vrolijk weer terug uit school. Blijkbaar heeft ze het dus wel naar haar zin gehad. De kinderen hebben deze week maar een halve dag school in verband met de naderende examens voor de hogere klassen. We geven de kinderen de bak met duplo zodat zij na de lunch hiermee kunnen spelen. Er wordt met veel plezier mee gespeeld.
’s-Middags gaan we naar Asha Jyothi om de kleding weg te brengen die we een paar dagen geleden gekocht hebben. Een erg dankbaar werk om te doen. De kinderen zijn er dolgelukkig mee en willen allemaal op de foto. Ook hier weer als dankbetoon een “dansvoorstelling”.
Als we terug zijn bij Tulip Garden delen we Knex uit die we uit Nederland hebben meegenomen. De oudere kinderen hebben al snel door hoe het werkt en na 10 minuten laat de eerste al zijn bouwwerkje zien dat volgens tekening gemaakt is.
Dinsdag 01-04-08
Ook hier in India kennen ze de grapjes van 1 april, dus als we beneden komen probeert iedereen ons in de maling te nemen. Daar doen we natuurlijk graag aan mee. Na het ontbijt gaan we met drie zieke kinderen naar het kleine ziekenhuis in Gannavaram. De dokter onderzoekt alle drie de kinderen en schrijft medicijnen voor. De jeep gaat verder naar Vijayawada, Selma en de drie kinderen en de verpleegster Mary gaan met een riksja terug naar Tulip Garden. Als je maar hard genoeg toetert kom je een heel eind. Kosten voor 10 km bedragen 80 cent.
’s-Middags gaan we weer eens naar Tips en Topsy, de kledingwinkel. Er gaan behalve 2 kleine kinderen ook een paar grotere mee, Henk en Jozef. Henk heet eigenlijk heel anders maar omdat die naam te moeilijk is noemt iedereen hem Henk, en daar is hij zelf trots op. Voor allen kopen we een nieuw setje kleding en voor Henk en Jozef ook nog schoenen. Ze willen per se dichte schoenen, want dat hebben ze nog nooit gehad en omdat ze geen sokken hebben doen we die er ook nog maar bij. Tijdens het winkelen worden we gebeld. De oma van Anusha staat weer op de stoep, dit keer heeft ze twee mannen meegenomen. Er wordt druk overlegd met Margreet in Nederland, met de plaatselijke hulpverleners en met het kantoor in Vijayawada. Hoe triest het ook voor Anusha is, we moeten haar laten gaan. We zijn geen gevangenis. We kunnen alleen maar hopen dat oma toch in gaat zien dat ze niet voldoende voor Anusha kan zorgen. Anusha heeft ook medicijnen nodig en die zal ze nu niet meer krijgen. Woensdag 02-04-08
Vandaag gaan we naar Korrukullo. In dit huis verblijven ongeveer 70 kinderen, dit zijn zowel weeskinderen als kinderen van hele arme ouders. Het is 1,5 uur rijden. We rijden door een heel arm gebied, je ziet hier nauwelijks meer auto’s, wel veel (fiets)riksja’s en ossenkarren. Op diverse plekken zijn ze hier nog bezig met de rijstoogst, die gewoon op de weg wordt uitgespreid om te laten drogen.
Onderweg stoppen we bij een marktje om groenten en fruit te kopen voor het kindertehuis. In Korrukullo worden we weer hartelijk ontvangen en de kinderen voeren weer dansjes voor ons uit. We hebben voor een aantal kinderen cadeautjes bij ons die we daar uitdelen. Ook hier hebben we twee bakken met lego bij ons. Daar zijn ze erg blij mee. Ze hebben er de hele middag mee gespeeld. Na de lunch krijgen we een rondleiding over het terrein, aan de overkant van de weg ligt het jongenhuis. Dit ziet er erg slecht uit, het lijkt meer op een varkensstal dan op een huis. Het is de bedoeling dat in deze week gestart zal worden met de nieuwbouw van dit huis. De bijdragen die door onze beide werkgevers zijn overgemaakt naar de stichting zal worden gebruikt om deze nieuwbouw te bekostigen. Daarna gaan we nog even kijken in het dorpje verderop. Onderweg komen we langs een rijst fabriek en als we daar stoppen en even het terrein oplopen krijgen we meteen een rondleiding over het hele terrein en laten ze ons het proces van de rijstverwerking zien. Omdat ze daar geen Engels spreken kunnen we helaas erg weinig maken van de uitleg die ze ons proberen te geven. Als we weer terug zijn in Tulip Garden is er net weer een nieuw jongetje gebracht. Zijn moeder is overleden en hij is van huis weggelopen omdat zijn vader hem liet werken en hem elke dag sloeg. Hij is gevonden op het station in Vijawawada, en door de politie naar een opvang gebracht. Nadat uit zijn test blijkt dat hij HIV positief is wordt hij naar Tulip Garden gebracht. Hij wordt gedouched (luizenshampoo) en krijgt alvast een setje kleding uit de kast.
Donderdag 03-04-08
Vanmorgen even de sloppenwijk van Vijayawada bekeken. Het is daar pure armoede en we zien kinderen aan het werk. Het voelt een beetje als aapjes kijken en daarom blijven we er niet te lang. We moeten ook nog even langs kantoor. Daar horen we dat onze vlucht van de volgende dag niet om 16.00 uur vertrekt maar al om 10.00 uur. We moeten dus al om 9.00 uur op het vliegveld zijn. Om het moment dat we op kantoor zijn worden er twee jongetjes door hun opa gebracht. Hij is niet meer in staat om voor deze jongetjes te zorgen en staat ze nu af. We nemen ze mee in de auto, het is hartverscheurend om dit afscheid aan te zien. Beide jongens willen door het open raam weer uit de auto springen. In Tulip Garden krijgen ook deze jongetjes (4 en 6) nieuwe kleding. ’s-Middags zien we ze al met de andere kinderen spelen. De kinderen hier zijn trouwens altijd erg zorgzaam voor elkaar. Aan het einde van de middag delen we hier ook nog de laatste lego uit, waar ook hier weer veel mee gespeeld wordt.
Vrijdag 04-04-08
We bellen weer even met het vliegveld. Onze vlucht gaat nu om 11.00 uur, dat scheelt weer een uurtje. We nemen alvast afscheid van alle kinderen voordat ze naar school gaan. We krijgen verschillende tekeningen mee en ze vragen wanneer we weer terug komen. Uiteindelijk vertrekt ons vliegtuig om 11.30 naar Hydarabad. Daar worden we opgehaald door een bekende van Sjaak en Marrie. Deze man heeft een stoffenwinkel in de stad. In de winkel wordt de hele batterij aan sjaals en andere stoffen voor ons uitgestald. We kopen nog wat sjaals en andere dingen. Daarna eten we bij deze mensen een rijke Indiase maaltijd en brengen ze ons weer naar het vliegveld. Om 03.00 uur vertrekken we dan zonder vertraging naar Nederland.
Zaterdag 05-04-08
We landen zelf iets te vroeg. Om 08.45 landen we weer op Nederlandse bodem.
Een warm onthaal op het koude Schiphol doet ons goed. We zijn een hele ervaring rijker. Het zal niet bij deze ene keer blijven, we gaan zeker terug.
|
