De mooiste dienst van het hele jaar is de Paasnachtviering. Niet alleen het mooiste, ook het diepste. Hier raken we aan het hart van het geloof: Het gaat om Schepping – Uittocht – Doortocht en Leven.
Schepping: In het begin schiep God hemel en aarde, lazen we.
En God riep Licht, en het was Licht. En de nieuwe Paaskaars kwam de kerk binnen: Licht van Christus zongen wij en: Licht dat ons aanstoot in de morgen.
Na de sabbat, toen de ochtend van de 1^e dag van de week gloorde, zo begon het Paas evangelie.
Wij vieren,  bezingen  dat door God ingrijpen, door zijn genade, het Licht van zijn goedheid
herscheppend ons duister doorbreekt.
Schepping; dan Uittocht.
We lazen uit Ex. 14, net als op Witte Donderdag, een gedeelte van het verhaal van Israëls Uittocht uit Egypte. God blijkt een bevrijder, die zijn volk uit het Egypte van dood en slavernij bevrijd. Een maand geleden preekte ik over Jezus verheerlijking op de berg. Hij sprak daar met Mozes en Elia over zijn Exodus, zijn Uittocht te Jeruzalem. Het bittere lijden van Jezus en zijn kruis krijgen een diepe betekenis.
Zoals God Israël uit het land van de dood bevrijdde, zo bevrijdt Hij ook Jezus. Jezus trekt weg uit het bestaan van kwaad en lijden, van zonde en dood om op te staan tot een nieuw leven.
Schepping – Uittocht – Doortocht.
Want zoals Israël door de Rietzee trok (Farao met zijn legers lukte het niet; nee, natuurlijk niet). Het is een bevrijdingsdaad van God, die juist tegen de Farao, als de verpersoonlijking van het kwaad, gericht was), zoals Israel door de zee trok – en zegt Paulus: zij werden gedoopt in de zee – zo ging ook Odette door het water van de doop.
Nogmaals citeer ik Paulus (in de doopliturgie deed ik het ook al):
Door de doop, die ons 1 maakte met Jezus, werd zijn dood ook onze dood.
Door de doop zijn we dus met Hem gestorven en begraven.
En zoals Jezus is opgewekt uit de dood, gaan ook wij een nieuw leven lijden.
Geen gemakkelijke zin van Paulus. Laat ik het zo zeggen: Gedoopt in Jezus naam, ben je ahw. 1 met Hem geworden. Maar als je 1 met Hem bent, ga je vanzelf ook de weg van Hem mee. En zijn weg is er 1 van ondergang en opstanding. Dat symboliseert het water van de doop. En zoals Jezus opstond tot nieuw leven, zijn ook wij nieuwe mensen geworden. Een nieuw hart zal ik je geven, lazen we bij Ezechiel. Een nieuw hart, een nieuw mens dus. Het hart van steen zal Ik uit je lichaam verwijderen. Een hart van steen: een mens die geen liefde kent, egoïstisch is, zich niets van de ander aantrekt.
Een hart van steen kent geen gevoel, emotie voor wat anderen raakt. Ik zal je een hart van vlees geven. Een warm kloppend hart, open naar anderen, ontvankelijk, gevoelig voor de roep om hulp, voor liefde. Een hart dat klopt van liefde.
Zo praten we na Schepping, Uittocht en Doortocht allang over Leven.
Het nieuwe leven waar Jezus toe werd opgewekt. Maar ook het nieuwe leven van Odette, die immers gedoopt is in Jezus naam. En van allen die in de doop van Odette hun eigen doop gedachten.
Nieuw leven: mensen in Gods licht gezet. In het licht van Gods goede schepping, in het licht van Gods liefde, in het licht van Jezus bevrijding. Licht dat niet meer ondergaat. Nieuw leven, leven met eeuwigheidswaarde, dat in Jezus naam bestand is tegen alle machten van kwaad, zonde en dood. Nieuw leven dat grond onder de voeten heeft, geborgen in Gods liefde, gedragen in zijn handen.
Dat is het geheim van Schepping, Uittocht, Doortocht en Leven.
Dat is wat Pasen, wat Jezus opstanding met je doet.

Jezus opstanding. We lazen ervan in Mat. Jezus; vlak voor de sabbat is Hij in het graf gelegd. Nauwelijks tijd Hem te bewenen. Na de sabbat gaan de beide Maria’s naar het graf.
Maar zover komen ze niet: plotseling raakt de hemel de aarde: een lichtflits waarvan de aarde beeft. Als beide vrouwen weer tot zichzelf gekomen zijn zien zij een engel zitten: zijn kleding wit als sneeuw. Het licht van de hemel hangt nog stralend om hem heen. Jullie zoeken Jezus, de gekruisigde, maar Hij is hier niet. Hij is opgestaan; zie de plek waar Hij gelegen heeft. En inderdaad: leeg. En ze krijgen de opdracht het de leerlingen te gaan vertellen. Ontzet en opgetogen gaan ze terug. Ontzet, natuurlijk, de ontmoeting met een engel is geen dagelijkse kost. Ontzet: begrijp je dat: opgestaan van de dood? Maar tegelijk opgetogen omdat ze iets van een groot geheim voelen: de hemel die de aarde raakt in die engel en Jezus die zou leven.
Dat is toch om blij van te worden? En zo, ontzet en opgetogen, komt Jezus hen tegemoet.

Dat is het wezenlijke van Pasen.
Niet de boodschap dat Hij is opgestaan. Begrijpen we dat wel? Maar de ervaring dat Jezus ons ontmoet. Wij ontmoeten, vinden Hem niet. Hij vindt ons en ontmoet ons als de Levende en groet ons: wees blij. Dat is de gewone groet in het grieks, zoals wij tegen elkaar zeggen: goededag. Een gewone groet, waarin de woorden niet meer in hun letterlijke betekenis herkend worden. Waarin je niet meer denkt dat je dag voor jou goed mag zijn, met vrede en rust en liefde. Gegroet, zegt Jezus, maar het betekent letterlijk: verheug je, wees blij.
Opeens krijgt die alledaagse groet een nieuwe lading. Wij kunnen blij zijn. Jezus is opgestaan. De machten van het kwaad, de machten die het leven knechten en kapot maken, de machten van lijden, ziekte en dood, Jezus heeft ze overwonnen, ze hebben niet langer het laatste woord.
Wij, gedoopt in Jezus naam, weten dat, ervaren dat. We worden nieuwe mensen, ons leven heeft eeuwigheidswaarde. Verheugt u, wees blij.
Zo mag je elkaar groeten: wees blij, want de Heer is waarlijk opgestaan.