“Of het geen misverstand was dat ik mee mocht zingen met het Weihnachtsoratorium”, mailde ik naar Peter van Leeuwen, ik was immers geen lid van de Handwegkerk. “Nee, zeker niet” antwoordde hij, “iedereen is welkom, dat verstaan we nou juist onder samen-kerk-zijn.” Dat antwoord ontroerde me.
Vele jaren geleden ben ik van mijn vrijzinnige geloof gevallen. Veel langer al beschouwde ik kerkgemeenschappen als groepjes, die voornamelijk bezig zijn zich te onderscheiden van vergelijkbare groepjes. En helemaal die gereformeerden; hoeveel afsplitsingen vind je daar wel niet? Zelf konden we er trouwens ook wat van.
Ik zat op zondagsschool bij de Waalse Kerk op de Oudezijds Achterburgwal, de strengen, die in taai gevecht verwikkeld waren met de rekkelijken van de zondagsschool in het Walenweeshuis, Prinsengracht hoek Vijzelstraat. Twee concurrerende Franse predikanten had dat handjevol (zogenaamd) Franstalige protestanten in het Amsterdam van de jaren vijftig……..

Maar wat is heerlijker dan samen-zingen, zeker dat prachtige Weihnachtsoratorium? Zoete herinneringen kwamen boven aan mijn eerste jaar in Utrecht, toen we dit zongen in het USKO onder Jaap Hillen. 1964. Daar heb ik ook mijn vriendin Noortje leren kennen, die me nu had geattendeerd op dit projectkoor in Amstelveen. Maar ja, zou dat kunnen: delen van dit oratorium instuderen in vijf repetities zonder dat er een selectie aan vooraf ging? Met beginners, van wie sommigen niet eens noten kunnen lezen? Zou dat enig niveau kunnen hebben???
We werden hartelijk begroet en toegesproken bij de eerste repetitie. Voor ieder lag een muziekuittreksel klaar in een gezellig rood kaftje met en ringbandje.
De rechtschapen organisatoren hadden de auteursrechten niet geschonden. Voor iedereen was er bovendien een CD, waarop de dirigent hoogstpersoonlijk de partij had ingezongen.
Het hoefde niet, en als het een bezwaar was dan moesten we het vooral zeggen, maar zouden we misschien vijf euro, VIJF EURO, willen dokken voor al dit moois? Toen was ik definitief gewonnen. Waar vind je nou een club mensen die zoveel moeite doen, met zoveel zorg en liefde een project voorbereiden, een verwarmde kerk als repetitieruimte beschikbaar stellen, koffie en thee schenken en dan het materiaal tegen kostprijs verkopen? De hele sfeer was er ook naar. Ik kende niemand behalve Noortje, maar onder de alten ontstond direct de gezellige solidariteit van een goed koor, waarbij ieder zijn eigen vaardigheden meebrengt. De een kan goed tellen, de ander treffen, de derde maat houden en de vierde syncopische ritmes moeiteloos brengen. Samen kom je er wel. Geen gekat op fouten van elkaar, wel ondersteuning.
Amateurs dirigeren is volgens mij het moeilijkste wat er is. Je moet de grens zien te vinden tussen “eruit halen wat erin zit” en het toch leuk houden, want de mensen doen het voor hun plezier. Marcel den Dulk bleek een wonder van geduld, die heel goed duidelijk kon maken waar hij uiteindelijk naar toe wou. En het lukte! Marcel had de hele orkestpartij gearrangeerd voor orgel, vier strijkers en een hobo. Niks geen pauken of trompetten, maar ik hoorde ze toch, of was dat verbeelding? Niets ten nadele van de strijkers, maar die hobo! Wat speelde hij prachtig en wat een knappe vent om te zien. Deze instrumentalisten inspireerden het koor, Marcel was superontspannen, gaf alle inzetten precies aan en die amateurzangers deden het fantastisch. We genoten met z‟n allen en ik ging helemaal “high” de Kerstdagen in.

Tijdens één van de repetities hoorde ik praten over zo‟n leuke cursus, die ook in de Handwegkerk gegeven werd. Het bleek over beelden-maken van T-shirts te gaan. Beelden van wat??? T-shirts? Nog nooit van gehoord! Ik mocht de producten van de laatste cursus bekijken en was direct gewonnen. Dat wilde ik ook wel leren. Wederom de vraag: “mag ik daar ook aan meedoen?” “Ja natuurlijk, waarom niet?” “Nou, ik hoor toch niet bij jullie club?” “Mens, wat maakt dat nou uit!” Nou, de cursus was van hetzelfde laken een pak als het koor: alles stond keurig voor ons klaar. Je voelde gewoon de liefderijke zorgvuldigheid waarmee dit gedaan was. Jan Willem bleek een enthousiaste, inspirerende leraar, de cursisten waren hartelijk tegen elkaar en het werk was heerlijk. En we kregen ook nog koffie. Niet te geloven wat je in twee avonden tot stand kunt brengen, als anderen het zo goed voorbereiden en je zoveel steun krijgt. Al met al heb ik genoten van de gastvrijheid van de Handwegkerk en ben vol bewondering voor de enthousiaste, ontspannen, gezellige mensen die samen deze kerk maken! DANK.
Julie Heyning - van Maanen