De man aarzelde even. U wilt mij speken, hielp ik hem op weg. Ja, zei hij aarzelend. Neem even plaats, verzocht ik hem. Ik was mij, na een dienst, in de kerkenraadkamer aan het verkleden. Aarzelend nam hij weer het woord. In uw preek had u het over engelen. Ja, zei ik vragend. Ik heb mijn verhaal wel eens aan een collega van u verteld, vroeger, maar die vond mijn verhaal maar onzin. Maar u had het zelf over engelen. Jaren geleden heb ik ook een engel gezien; zo helder en duidelijk als ik u nu zie. Het was een echte engel, helemaal wit; hij keek mij vriendelijk aan, maar zei niets en even later was hij weer verdwenen.

Een enkele keer hoor ik zulke verhalen over verschijningen, een bijzondere droom of een bijna dood ervaring. Ik heb geen behoefte zulke verhalen te bagatelliseren of als onzin af te wijzen. De Bijbel staat tenslotte vol met zulke verhalen. Ik geloof mensen die zo iets vertellen. Meestal merk je ook dat zulke verhalen een heel leven met hen mee gaan en hen op een of andere manier troosten, kracht geven. Geen onzin; eerder een piek ervaring. Even aangeraakt door de wereld van God.

Ik vertel u dit, omdat ons NT. verhaal over een soortgelijke ervaring vertelt. Petrus, Johannes en Jacobus hebben een bijzondere ervaring. Even worden zij, op heel bijzondere wijze, angeraakt door de wereld van God.

Het gaat om Jezus; Hij staat in het centrum. Jezus neemt 3 leerlingen mee de berg op. De traditie vertelt dat het de berg Tabor was; en schitterend ronde berg midden in de vlakte van Jisreёl. Bergen hebben iets bijzonders; het lijkt alsof je op een berg dichter bij de hemel bent. Hebt u wel eens een berg beklommen? In het begin hoor je nog de geluiden uit het dal: een auto die toetert, een kerkklok. Je ontmoet nog andere mensen. Maar hoe hoger je komt, hoe stiller het wordt. Alleen het geluid van die steen die wegschiet onder je voet. Stilte, zuiverheid, helderheid, alsof je opener wordt, alsof alles transparant wordt tot op God. Ontmoetingen met God vinden in de Bijbel dan ook plaats op een bergtop.

Jezus neemt 3 leerlingen mee de Tabor op en op de top gebeurt het. Jezus gedaante verandert, zijn gelaat straalt als de zon en zijn kleding is wit als het licht zelf. Dan verschijnen Mozes en Elia die met Hem spreken.

Niet voor niets lazen we uit Ex. hoe Mozes de berg Sinaï beklom om God te ontmoeten en hoe 6 dagen lang een wolk de berg bedekt voordat God Mozes op de 7^e dag roept. Horen wij de herinnering daaraan niet in ons verhaal als Nt. zegt: “en 6 dagen later…”. Er zijn meer parallellen. Aanvankelijk beklom Mozes de berg met: Aaron, Nadab en Abidu, zoals ook Jezus 3 leerlingen meeneemt. Als wij horen dat Jezus gelaat straalde als de zon, denk ik terug aan Mozes, die – toen hij weer bij zijn volk was – zijn gelaat moest bedekken omdat zij de glans daarvan niet konden verdragen. Mt. tekent Jezus als een 2^e Mozes. Nee, meer dan Mozes is Hij. De synagoge spreekt over Mozes als onze leraar, als de grootste. Maar Mt. zegt: meer nog dan Mozes is Hij, Jezus, onze Heer.

Daar staat Jezus op de berg: de hemel raakt Hem aan.

Het lijkt wel alsof Jezus nu al – voor lijden en dood –

aan ons verschijnt als de Opgestane.

Daar staat Jezus, in gesprek met Mozes en Elia.

Hoe wisten de leerlingen dat het Mozes en Elia waren?

Soms weet je dingen gewoon.

In gesprek met Mozes en Elia.

Alleen Lucas voegt eraan toe waarover zij spraken:

over zijn uitgang te Jeruzalem.

Letterlijk staat er: over zijn Exodus,

die Hij te Jeruzalem volbrengen zou.

Zoals Israël de exodus voltooide uit Egypte,

land van duister en dood,

zo zal Jezus – in Jeruzalem – de uittocht voltrekken

uit het bestaan van duister en dood

om als herschapen, als nieuwe mens

opnieuw geboren te worden als graan uit de akker;

brood voor ons, om – delend in Jezus –

ook te delen in zijn opstanding.

Mozes en Elia zijn vaak getekend als representanten van de Schrift.

Mozes staat model voor “de Boeken van Mozes”,

door Israël de Thora genoemd.

Elia, de profeet, vertegenwoordigt de Profeten.

Zo noemde Israël en Jezus dat Heilige Boek,

dat wij later het Oude Testament zijn gaan noemen:

de Thora of Mozes en de Profeten.

Jezus in gesprek met Mozes en de profeten

betekent: Jezus in gesprek met de Schriften.

Zoekend, luisterend,lerend wat zijn weg zal zijn.

In gesprek met de Schriften.

Is dat ook geen voorbeeld voor ons?

Want alleen in gesprek met de Schriften ontdekken wij

wat je weg is en wat God van je vraagt.

Maar er is meer.

Mozes en Elia zijn er ook om Jezus te bemoedigen.

Meer en meer gaat Jezus beseffen dat zijn weg

doorlijden en dood zal gaan.

Precies voor ons Mt. verhaal hoorden wij

de 1^e aankondiging van Jezus lijden en dood.

Jezus had begrepen hoe zijn weg verder zou gaan.

Wat een immens zware taak.

Zal Hij zijn roeping tot het einde kunnen volbrengen?

En daar staan Mozes en Elia.

Ook zij hadden als Jezus een bijzondere roeping.

Ook zij stonden voor een zware taak.

Mozes om het volk uit het land van slavernij te bevrijden.

Elia om Israël van de afgodendienst te bevrijden.

Hun beider weg was ook niet vrij van lijden.

Mozes, pas geboren, te vondeling gelegd

in een arkje als Noach en gered uit het water.

Zijn vlucht, nadat hij een Egyptenaar doodde.

 Zijn strijd met Farao en de uittocht.

De woestijn tocht met het zo vaak morrende volk.

Nee, geen man om te benijden.

Tenslotte zijn dood, zonder dat hij

het beloofde land mocht binnengaan.

Elia en zijn strijd met Achab,

3 jaar lang geen regen;

zijn strijd tegen de priesters van Baal en voor de God van Israël.

En juist als hij gewonnen lijkt te hebben,

bereikt hem een brief van het paleis, van Isebel:

 Zoals jij mijn priester hebt gedood, zo zal ik jou doden.

Na alle inspanningen en strijd, breekt Elia.

Hij vlucht, wil het liefst sterven.

Maar God openbaart zich aan hem,

zodat hij nieuwe kracht ontvangt

en zijn roeping ten einde toe gaat.

Zo bemoedigen zij Jezus.

Maar hebben Mozes en Elia hun moeilijke taak

in eigen kracht voltooid?

Kijk naar Elia.

Nee, alleen omdat God hem vasthield, bemoedigde,

weer op weg zette, war hij in staat

zijn roeping ten einde toe te volbrengen.

Zo zal God ook met Jezus zijn,

Hem kracht geven, niet loslaten.

Alleen zo kan Hij zijn exodus volbrengen.

Zijn gedaante verandert, zijn gelaat straalt als de zon,

zijn kleding helder wit als licht.

Jezus in heerlijkheid. God zien wij al achter Hem, in Hem.

En opnieuw klinkt die hemelse stem, als bij zijn doop:

Deze is mijn geliefde Zoon; hoort naar Hem.

Hoort naar Hem. Dat vraagt alleen al om een preek.

Hoe zullen wij, zonder naar Jezus te horen,

ooit iets van God ontdekken en van zijn hand

in ons leven, van God die zijn weg met ons meegaat

en van zin en doel spreekt?

Maar dit punt moet ik laten liggen.

Er is iets anders dat mij raakt.

Ik vind dit juist daarom zo’n mooi verhaal

omdat God zorgt dat Jezus bemoedigt wordt.

Weliswaar stuurt Hij Mozes en Elia daarvoor,

maar God staat er achter.

Op een cruciaal punt in zijn leven

blijkt Jezus er niet alleen voor te staan.

Een cruciaal punt: Jezus heeft begrepen

dat zijn weg door lijden en dood zal gaan.

Wat een pijn betekent dat als je dat je realiseert.

Kun je dat aan?

Ben je sterk genoeg om toch aan je roeping vast te houden?

Hoe voorkom je dat je de weg van de minste weerstand neemt?

Maar God sterkt Jezus in een gearrangeerd gesprek

met 2 van die geloofshelden,

die de moeiten van Jezus van nabij kenden.

Zo vindt Jezus de kracht om zijn moeilijke weg te gaan.

Dat God zo – zorgend en bemoedigend –

in Jezus leven aanwezig was, troost mij.

Zal God er dan ook niet zo voor mij zijn?

Staan ook wij niet vaak voor moeilijke opgaven?

Kent ook onze levensweg soms geen zorgen en verdriet,

dingen waar wij tegen opzien?

Soms lijkt je weg over rozen te gaan.

Soms gaat die door de diepte.

Wie helpt je, wie houdt je vast?

Wie geeft raad, bemoedigt je dat je het wel redt?

Soms zijn het ook andere vragen, maar even indringend.

Wat is mijn levensweg, wat is mijn roeping?

Welke keuzes moet ik maken?

Wat is de zin, het doel van mijn bestaan?

Of is dat er gewoon niet?

Ook die vragen kunnen een heel gevecht betekenen.

Ze roepen twijfel en pijn op.

En dan troost het mij, dat – als ook Jezus

met soortgelijke vragen worstelt –

God Hem niet loslaat, aan z’n lot overlaat,

maar vasthoudt en bemoedigt

en een pastoraal gesprek arrangeert

met die 2 geloofshelden, Mozes en Elia,

die met al hun twijfel en kleinmenselijkheid,

hun roeping toch maar ten einde hebben gebracht.

Ook mij zal die zorg van God niet ontbreken, weet ik dan.

Ik mag daar zelfs een beroep op doen,

het gesprek met Hem aangaan.

Met Jezus. Hoor naar Hem, klonk het uit de hemel.

Om te ontdekken dat wij niet zonder God zijn

en dat ook wij vastgehouden, bemoedigd worden.

Dan vind je kracht – soms door tranen heen –

om de moeilijkheden het hoofd te bieden,

en niet alleen moedig, maar ook vrolijk verder te gaan.

Je voelt immers Gods hand in je rug;

je hoort de vleugelslag van de vogel Geest boven je;

en je ontwaart Jezus op de weg voor je.

Je mag volgen.

Amen.